Voetbalclubs komen, voetbalclubs gaan. Maar 'echte legendes sterven nooit'. In 2015 slaagden supporters van het ter ziele gegane RWDM erin om hun club opnieuw op te richten en thuis te komen in hun vertrouwde Edmond Machtensstadion, 'de tempel'. Dat ging niet zonder slag of stoot. Dit verhaal is een folkloristisch hoofdstuk in de Brusselse voetbalgeschiedenis en toont het doorzettingsvermogen van een groep gepassioneerde supporters.
waarom een film over rwdm
In 2015 zag het ernaar uit dat de ‘vier magische letters’ R, W, D en M voorgoed uit het voetbal verdwenen waren. Dertien jaar na het definitieve einde van hun club en één jaar na het tumultueuze einde van de spirituele opvolger FC Brussels, heerste er in voetbalminnend Molenbeek een grote leegte. De huidige bezetter van het stadion – het White Star van John Bico – speelde voor amper enkele tientallen supporters. Een triest einde voor een roemrijke voetbaltempel.
Maar dat was buiten enkele koppigaards gerekend. In februari 2015 verzamelden 400 supporters van RWDM in de kantine van hun vertrouwde Edmond Machtensstadion. Daar, op die koude februariavond beslisten enkele honderden trouwe fans dat er een club onder de naam Racing White Daring Molenbeek in het Edmond Machtensstadion moest en zou spelen.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe begin je eraan, als je geen club, geen budget, geen spelers en geen stadion hebt? Hun droom bleek het startschot van een knettergek jaar, vol plotwendingen en obstakels, maar bovenal: vol doorzettingsvermogen. Acht maanden later, op 17 oktober 2015, kwam RWDM terug thuis met een eerste thuismatch in een kolkend Edmond Machtensstadion.
Dit is het verhaal van dat bijzondere jaar 2015. Een jaar waarin voetbalminnend België leerde dat liefde voor een club en vooral die quatres lettres magiques voldoende is om mirakels te verrichten. Een jaar vol gemeenteraden die uit de hand lopen, een massa persberichten, opgeven en toch weer niet, rechtszaken, poorten die op slot gaan, deurwaarders, een voorzitter die uit eigen zak een stamnummer koopt, kalkmachines die zoek raken en defecte lichtinstallaties. Maar ook een jaar dat aantoont dat in het voetbal àlles kan. Zolang je er maar in gelooft en er vol voor gaat.
Met deze documentairefilm keren we terug naar de periode 2015-17 en de tumultueuze wedergeboorte van voetbalclub RWDM. We stellen de vraag waarom de heroprichting van die club - met een naam die op dat moment al 13 jaar uit het voetbal verdwenen was - zo belangrijk was. We interviewen mensen die er van bij het prille begin bij waren: de initiatiefnemers, de voortrekkers, supporters die sceptisch waren of juist meteen in het nieuwe project geloofden, de eerste trainer en spelers, ... We staan stil bij de anekdotische, folkloristische momenten in het verhaal: de chaotische en woelige gemeenteraden, Brusselse cult en dorpspolitiek op z’n best. We staan stil bij de politieke heisa die deze saga veroorzaakte.
brusselse voetbalgeschiedenis
We maken deze film omdat het een belangrijk onderdeel is van de Brusselse voetbalcultuur en -geschiedenis. De heroprichting van RWDM was geen financiële overweging, maar kwam er uit passie en wilskracht. Ze vertelt het verhaal van een hechte, maar inkrimpende en ontwortelde gemeenschap die een thuis en een identiteit zoekt. Het is het verhaal van de eeuwige underdog die van geen wijken wil weten.
Bovenal draait dit verhaal rond het voetbalstadion; als ontmoetingsplek met een mythisch karakter, als veilige haven. Het Edmond Machtensstadion is naar objectieve, moderne maatstaven geen mooi stadion: het complex bestaat uit twee tot op de draad versleten betonnen blokken, met betonrot, onkruid en sanitaire installaties die beide wereldoorlogen meegemaakt hebben. We stellen ons de vraag waarom heeft een stadion zo’n enorme impact op een groep mensen. Daarom laten we het stadion zelf ook tot leven komen: het is zowel een personage als de vertelstem die ons doorheen deze voetbalsaga loodst.
De titel, ‘Ne Jamais Rien Lâcher’, is een lied dat supporters van RWDM al sinds jaar en dag zingen, en dat ‘nooit opgeven’ betekent.